Nga Martin Henze – Shitja e sovranitetit: Pse problemi është sistemi Rama, dhe jo opozita

Manovrat më të fundit të një “Trojke” ndërkombëtare të vetëshpallur në Tiranë shënojnë një pikë historikisht të ulët për integritetin diplomatik dhe sovranitetin kombëtar të Shqipërisë. Një Trojkë e tillë do të përbënte një shkelje flagrante të së drejtës ndërkombëtare. Bashkëpunimi me Ramën do të nënkuptonte, de facto, bashkëpunim me mafien.

Ajo që na paraqitet si ndërmjetësim dashamirës për kapërcimin e një krize shtetërore të shkaktuar nga vetë pushteti, pas një shqyrtimi më të kujdesshëm, zbulohet si dëshmi e dështimit të të dërguarve të huaj për të mbrojtur parimet e rendit kushtetues.

Drejtimi i kësaj ndërhyrjeje nxjerr në pah një verbëri të rrezikshme ndaj raporteve reale të pushtetit dhe veçorive kulturore të Ballkanit:

Kush e paraqet shoqërinë civile shqiptare dhe opozitën politike si faktorë destabilizues, ndërkohë që qëndron jashtë procesit të ndryshimit, e përmbys të vërtetën.

Problemi qendror dhe më urgjent i Shqipërisë është qeveria autokratike dhe e korruptuar e Ramës — jo qytetarët dhe opozita politike që dalin në rrugë për lirinë e tyre.

Kjo përbën një kundërthënie të patolerueshme brenda kuadrit të së drejtës ndërkombëtare:

Ndërsa demokracitë perëndimore predikojnë parimet e shtetit të së drejtës dhe të vetëvendosjes, përfaqësuesit e tyre në vend përpiqen të garantojnë mbijetesën politike të një regjimi thellësisht të komprometuar përmes marrëveshjeve dypalëshe prapa dyerve të mbyllura.

Kur diplomatët mbyllin sytë përpara ndërthurjes sistemike të pushtetit ekzekutiv, oligarkisë dhe strukturave kriminale në Shqipëri dhe pandehin se e kanë mafien nën kontroll, e ulin veten në rolin e shërbëtorëve të status quo-së dhe infektohen edhe vetë.

Pashmangshëm lind dyshimi i rëndë se këtu bëhet fjalë më pak për institucione funksionale dhe më shumë për mbrojtjen e interesave ekskluzive gjeopolitike dhe të investimeve private në vend.

Mendësia e botës së krimit se “gjithçka vazhdon si zakonisht” dhe interesat tregtare të Kushnerëve të kësaj bote nuk duhen legjitimuar me vulën e diplomacisë ndërkombëtare.

Shqipëria nuk është protektorat kolonial dhe populli shqiptar nuk është një masë që mund të manipulohet sipas përllogaritjeve për pushtet të një elite transnacionale.

Një demokraci e denjë për këtë emër nuk u nënshtrohet diktateve të stabilitetit të imponuara nga jashtë — ajo ripërtërihet nga vullneti sovran i qytetarëve të vet.

Populli shqiptar nuk u pyet; opozita politike shqiptare po lihet jashtë. Kombi shqiptar nuk do të pranojë që të dërguarit e huaj të vendosin për përbërjen e udhëheqjes së tij.

E vetmja zgjidhje e mirëfilltë e kësaj krize mund të arrihet përmes një qasjeje në përputhje me të drejtën:

* Sovranitet në vend të tutelës: Ndalimi absolut i ndërhyrjes së jashtme në proceset themelore kushtetuese të Shqipërisë.

* Dorëheqja e menjëhershme e autokratit: Çmontimi i sistemit Rama dhe i qeverisë së tij si kusht i domosdoshëm — conditio sine qua non — për çdo fillim të ri politik të suksesshëm.

* Neutralitet institucional: Krijimi i menjëhershëm i një qeverie teknokratike kalimtare për shkëputjen pa kompromis të aparatit shtetëror nga përkatësia partiake.

* Rivendosja e demokracisë: Miratimi i një ligji zgjedhor të reformuar, rezistent ndaj manipulimit, dhe zhvillimi i zgjedhjeve të reja e të lira, nën mbikëqyrje ndërkombëtare të pavarur, brenda një afati prej 90 ditësh.

E ardhmja e Shqipërisë nuk do të vuloset as në rezidencat e ambasadave të huaja, as përmes anashkalimit të qëllimshëm të parimeve themelore demokratike.

Ajo do të fitohet në rrugët e Tiranës, me mprehtësi intelektuale, vendosmëri politike dhe vullnetin e palëkundur të një kombi sovran.

Kush e ngatërron stabilitetin me sundimin e një autokrati, nuk e ka kuptuar etjen e këtij populli për liri të vërtetë.